Arabische Nachten
1992
 
 
 
   
 

Wie Wat Wanneer?

Arabische Nachten
poëzie & buikdans

Première: 1992: 17 & 18 april: Vestzaktheater, Enschede, Nederland; 24 & 25 september: De Werf, Brugge
Speelperiode: 1992 - 1994

Dans & voordracht (Fitna): Vera Van den Berghe
Danskoor: Myriam Borremans, Veerle Verbeeck
Poëzie: Leïla Houari
Regie, vertaling en vormgeving: Philip Demeester
Kostuumadvies: Anouch Pasques
Affiche & Fotografie: Marleen Peeters
Productie: dans-theaterlabo het AFFRONT

 
   
 

Oriëntaalse Dans

De oriëntaalse dans toont ons een boeiend en uiterst aangenaam aspect van de Egyptische (vrouwen)cultuur.
Deze dans is oeroud en heeft haar wortels in de vruchtbaarheidsculturen uit de prehistorie. Ze draagt ook zeer duidelijke sporen van de faraonische cultuur. Vandaag is het een complexe en abstracte dansvorm die innig verbonden is met de klassieke en populaire Arabische muziek.
Oriëntaalse dans is een zeer verfijnde kunstvorm, tegelijkertijd erotisch en spiritueel, melancholisch en feestelijk. Wie tussen de abstracte lijnen van de oriëntaalse dans leest, ziet en voelt de schat aan emotionele, spirituele en mythische rijkdom die ze in haar eeuwenlange geschiedenis vergaarde...

 
   
 

Programma: de zeven sluiers

1. spirtualiteit van de aarde
2. gemeenschappelijke isolatie
3. versierde schoonheid
4. de rationaliteit van het lichaam
5. de onuitputtelijke bron van haar sekse
6. de kracht van haar zwakte
7. de sluier opgelicht

 
   
 

De volledige tekst van Arabische Nachten

deze gedichten maken deel uit van de voorstelling, en vormen één geheel met de dansen; bij elk gedicht één dans, of andersom...

1. De spiritualiteit van de aarde

Ik ben hier en elders, ik kom
lijfelijk aanwezig jullie vertellen
over heerlijkheden, die onmerkbaar zijn
voor wie de duisternis van onwetendheid
al heeft vervoegd
wie mijn grond betreden heeft
zal nooit vergeten
want de indruk is diep en bloeit ondanks
de onvruchtbaarheid die kiemt in de hoofden van de macht

Passie bewoont me en ik hou van mijn ontmoetingen met
de maan
vooral wanneer ze rond is
wanneer de geuren van de zomer de tuinen balsemen
wanneer de insecten elkaar blindelings kruisen
wanneer de sterren de lichten van de stad uitdagen
ik herleef, ik bied me aan, ik geef me over zonder vrees
ik glimlach naar de hemel
Soms vertroebelt 's nachts een vreemde droom mijn slaap
Kinderen, miljoenen kinderen, erg jong
Ze zijn naakt, hun kleine voeten trommelen in mijn lichaam
Ze kermen Ik lijd gruwelijk
Het is de eclips De nachtmerrie
Bij zonsopgang verzacht de strelende dauw mijn verdriet
de zon verwarmt me
Ik vergeet het allemaal een beetje Toch verstoort iets kleins mijn rust
Ik ontvang op dit moment een oproep van mijn vriend de tijd.

Leïla Houari
nederlands: Philip Demeester

 

2. Gemeenschappelijke isolatie

Tak, ztak, tatak
ztak, tatak, ztak
tatak
ztak

In mijn geheugen, in mijn lichaam een voorvaderlijke tatouage
Woorden zijn soms schaarse parels
Maar het gebaar geeft een grootsheid aan de stilte zonder weerga

Mijn lijf is een liaan en soms breekt het

Waanzin is een teken van onze tijd

De glimlach is wreed wanneer het kind in pijnen sterft

Vrouwen slaan hun ogen neer achter zijden sluiers
Ze sluiten zich op, richten muren op rouw en dood
Een teken van de tijd
oh sluier zeil me mee
ver weg, ver weg daarheen
Zie je niet mijn pijn
De zee is kalm en de wind rust uit
De pest en het gangreen heisen hun vlag

oh sluier zeil me mee
ver weg, ver weg daarheen

Waarom al dat donker rondom mij, al dat bloeden zonder einde en al die kreten
die mij 's nachts in zweet doen uitbarsten

Tak, ztak, tatak
ztak, tatak, ztak
tatak, ztak

Vrouwen in de nacht kom met mij, we zullen gaan daarheen
Waar zijn ze, zij die ons honing beloofden, vruchten, 't paradijs
Gevangenen, gevangenen van het vergeten
Van de verveling, van de macht zeggen jullie?
Kom vrouwen, kom mee naar buiten, laten we daarheen gaan zijn we niet
een zeilende sluier
Laten we hen zoeken, zij die onze beulen waren
laten we hen beminnen Proberen we de blinde koppigheid te breken
Door de hemel en de hel, laten we het vuur vermijden om een weg te vinden
die geen kruisweg is
Alle sluiers heisen, een wind van vrijheid onder onze vaart
Tak, ztak, tatak
Mijn lijf is een liaan en ik wil niet langer dat het breekt
ztak, tatak, ztak
tatak, ztak.

Leïla Houari
nederlands: Philip Demeester

 

3. Versierde schoonheid

Woorden zijn soms schaarse parels
Maar het gebaar geeft aan de stilte een grootsheid zonder weerga

Niets mooiers dan een lijf dat spreekt
Stilzwijgend beweegt het in de ruimte en doorkruist haar
Duizend bloemen bloeien open in de duisternis
Verschrikt door zoveel gratie vlucht de bewaker van de nacht
en de sluier van verveling
valt zonder zucht
Delikaat dompelen ze hun naakte voeten in de aarde
die de ochtenddauw net besproeide
Het lijf spreekt
Haar taal is een schaarse schat die
de tijd vervolgt.

Leïla Houari
nederlands: Philip Demeester

 

4. De rationaliteit van het lichaam

Wat me obsedeert is soms banaal en als ik het jullie kwam bekennen
dan zag ik ongetwijfeld een glimlach in de hoek van jullie lippen
En toch bekriebelt me de lust jullie te vertellen van wat trappelt, trappelt
in mijn hoofd
Soms 's morgens voor mijn spiegel, bekijk ik me meer aandrang dan gewoonlijk
Ook jullie trekken zonder twijfel grimassen, jullie glimlachen, jullie maken je kwaad, jullie betasten je vlees
met 20 trekt men er zich niets van aan maar daarna? Ja daarna?...
Neen
Wees gerust daarover gaat het niet
Wat gebeurt er precies als je heel, heel lang de ander fixeert, dat ander
lichaam in de spiegel?
Het enige genoegen op dat heel precieus ogenblik is met z'n tweeën heel gelijk te zijn
en zich de enige te voelen om te denken

Leïla Houari
nederlands: Philip Demeester

 

5. De onuitputtelijke bron van haar sekse

Als de bloem die water nodig heeft
Buig ik me over jouw bron
Ik drink, ik drink tot ik geen dorst meer heb
Ik slaap aan de voet van de boom
Naakt verzink ik in de diepste slaap

De wolken strengelen zich ineen vertrekken in een fantastische draf
De wind is van de partij
Ik kapseis
Een frisse bries strijkt langs mijn oor
Ik sidder, ik tril

Wie zijn jullie?
Stilte
Ik open de ogen
Maar waar ben je? Mijn lijf zoekt jou onverpoosd
Wanneer zullen wij de medeplichtigheid van de blik vinden in het hartje van de nacht?

Leïla Houari
nederlands: Philip Demeester

 

6. De kracht van haar zwakte

Ik ben hier niet om te behagen
niet om te mishagen
Ik ben hier

Schaduw zijn misleidt de blik
Soms denkt mijn hoofd heel hard
Mijn lijf geeft afwezig en ik ben bang want ik hoor mijn hart niet meer
Het is een indruk
Wat doen opdat de harmonie mijn twee delen redt?
Ik ben de eerste om te zeggen dat het lichaam en de geest
onafscheidbaar zijn
Is dit toegeven geen bewijs van zwakte?
Ik geloof het niet
Hoe dikwijls weigerde mijn lichaam niet terwijl mijn bekoorde hoofd bij zichzelf te rade ging
en mijn onthoofde lijf koppig niets wou horen
Stijf onthield het zich
Ik ben hier niet om te behagen en niet om te mishagen
Ik ben hier

Leïla Houari
nederlands: Philip Demeester

 

7. De sluier opgelicht

Als de bloem die zich 's morgens opent

Ik kom met wijdopen ogen jullie vertellen
wat mijn lijf sinds een eeuwigheid verzwijgt
Of misschien net andersom
Staat mijn lijf niet wijd open en zijn mijn ogen niet
gesloten sinds de eeuwigheid
en als ik het dan niet ben
dan misschien mijn buurvrouw of mijn nicht, mijn zusters of alle grootmoeders
op deze aarde sinds de eeuwigheid
Ik weet het niet, ik ben ontzet, ik schaam me
Als ik dit alles zeg dan blijf ik stemloos achter
Vrouwen, massas vrouwen schrijden voort met blauwe kringen rond de ogen
Hele nachten waken ze, wachten ze
nog altijd geduldig sinds de nacht der tijden
Opgesloten kunnen ze geen voet naar buiten zetten
De monsters waken, hun territoria zijn afgebakend sinds de eeuwigheid.
Maar geen territorium ontstnapt aan mijn stap, de dag toont zich aan de horizon en ik kom er aan
als een godin met gulle vleugels
ik kom om jullie mee te nemen
ver over grenzen
ver van het vergeten
mijn glimlach als een wassende maan ondersteunt
de nacht

Leïla Houari
Nederlands: Philip Demeester

 
   
 
 
 
the art of involvement / de kunst van het engagement
 
home | ©2006 Philip Demeester & Amana Dance Theatre