Parfum d' Orient
1999
 
 
 
   
 

Wie Wat Wanneer?

parfum d'orient
een buikdans-gedicht

Première: 4 & 5 juni 1999: Akteerstudio, Leuven
Speelperiode: 1999 - 2001

Dans: Vera Van den Berghe
Poëzie & regie: Philip Demeester
Productie: dans-theaterlabo het AFFRONT

 
   
 

Inhoud

luister naar de wind en de woestijn...
voel de hitte van de zon en de koelte van de Nijl...
zie het trillen van de lucht en het dansen van de buiken...
proef het feest in de oase...

In parfum d'orient voert subtiele dans en poëzie u mee
door de woestijnen langs de paden van de rijke Egyptische dans- en muziekcultuur

De oriëntaalse dans toont ons een boeiend en uiterst aangenaam aspect van de Egyptische (vrouwen)cultuur.
Deze dans is oeroud en heeft haar wortels in de vruchtbaarheidsculturen uit de prehistorie. Ze draagt ook zeer duidelijke sporen van de faraonische cultuur. Vandaag is het een complexe en abstracte dansvorm die innig verbonden is met de klassieke en populaire Arabische muziek.
Oriëntaalse dans is een zeer verfijnde kunstvorm, tegelijkertijd erotisch en spiritueel, melancholisch en feestelijk. Wie tussen de abstracte lijnen van de oriëntaalse dans leest, ziet en voelt de schat aan emotionele, spirituele en mythische rijkdom die ze in haar eeuwenlange geschiedenis vergaarde...

 
   
 

Motivatie: enkele citaten

van bron vaar bron gaan wij tezamen
niemand wordt alleen gelaten
niemand vlucht haar taak
van bron naar bron gaan wij tezamen
en nooit laat ik je achter

...

niets is mooier dan een lijf dat dwaalt
een dansend jij en ik
en nooit te stoppen
altijd dwalend
en nooit alleen maar thuis

 
   
 

Programma

1. eerste dag in de woestijn
2. tweede dag met jou
3. derde dag van luisteren
4. vierde dag van waarheid
5. vijfde dag van samen-zijn
6. zesde dag van samen dansen
7. post scriptum over het voor altijd verdertrekken

De volledige tekst van Parfum d' Orient

deze gedichten maken deel uit van de voorstelling, en vormen één geheel met de dansen

I: Eerste dag in de woestijn

luister
luister naar de wind
luister naar de wind, huilend over de woestijn
luister

luister, en de wind zal een verhaal vertellen
over een leven dat anders is
het leven van een ander leven
het leven van de leegte
en in die leegte leven vrouwen

zusters van jou
(zusters van mij)
en toch
zo vreemd zijn zij
zo anders
zo volledig ànders

zal je haar ooit kennen
jouw zuster
zij die horizonten kent
die je nooit gezien hebt
die je nooit zult zien

luister naar de wind
luister naar de stemmen in de wind
luister hoe de wind waait over de woestijn
en hun stemmen meevoert, de stemmen van je zusters
trillend in de lucht, vol van hitte
vol verbrandende hitte

en de wind waait de hitte van de zon
brandend in jouw neus

zusters van jou
(zusters van mij)
en toch
zo vreemd zijn zij
zo anders hun leven
zo volledig ànders hun geest
rillend in de nacht

voel met haar de kou
de ongekende kou
druipend door het zand

de nacht is zwart
de sterren schitteren, helder
als waren ze de zonnen van de nacht
maar koud en twinkelend blauw

en de maan kon hun zuster zijn
jouw zuster
maar de nacht is koud, en ook de maan

en de enige planeet mars is rood
als oorlog
als brandend zand, dat je voeten roostert
als strijd om leven, om eten, om water

samen en nooit alleen
luister naar de wind
luister naar haar stem

Philip Demeester

 

II: Tweede dag met jou

de leegte is mijn ziel
de leegte is mijn leven
en water is er weinig
we trekken van bron naar bron
en daartussen de eindeloze zon
de eindeloze hemel de eindeloze nacht
en mijn lijf is de woestijn

mijn vrijheid is: àndere vrijheid
mijn vrijheid is: vrijheid om ànders te zijn
om ànders te denken, om ànders te voelen, om ànders te leven

geef mijn zuster de ruimte om anders te denken
om anders te leven, om anders te voelen, om anders te zijn
geef haar de stilte om de leegte te horen
laat haar deze taal van stilte, om anders te klinken

de leegte is niet de leegte
de leegte is de rots, het zand, de huilende wind
de koude nachten, de eenzame dagen, de trillende horizonten
de woestijn is de woestijn
en zo leeft zij: jouw zuster

Philip Demeester

 

III: Derde dag van luisteren

klanken zijn er, hier in de woestijn
ze drijven hierheen, van lang geleden tijden
van plaatsen heel ver weg
en wat je denkt te zien
en wat je denkt te horen
is misschien alleen maar schijn:
geen water, geen schaduw
niets is wat het lijkt

dus
laat ons luisteren
zorgvuldig

laat ons kijken, met open ogen
en wat we zien en wat we horen
redt ons misschien het leven
jouw leven:
het dansen van mijn zuster, het dansen van mijn dochter
het dansen van mijn moeders leven, hoog boven op het dier

elke klank klinkt anders, dus het loont te luisteren

we begrijpen ze niet
niet onmiddellijk
niet volledig

het beeld is nooit zo duidelijk dat je het kan vatten
en dàt is ons leven
en waarom we luisteren

Philip Demeester

 

IV: Vierde dag van waarheid

ze zeggen dat het water hetzelfde is
dat de stroom dezelfde is, en ook de bron
hetzelfde hetzelfde is ook zand
en rots en nacht en zon en hitte
de dorst en soms zelfs honger

ze zeggen: alles is hetzelfde
maar ik zeg: dat is jammer
het water brengt ons leven, en steeds opnieuw een leven
wij bewandelen de woestijn, zij is niet stom
of blind, of zonder gevoel

herhaal deze leugen niet
nooit is ons leven hetzelfde
en het jouwe is anders, o zo anders
dat je mijn stem nauwelijks hoort

de Nijl drijft door de nacht
en door de dag
de Nijl is er nooit om te blijven
en zo zijn wij

Philip Demeester

 

V: Vijfde dag van samen-zijn

je denkt dat ik jouw schaduw ben
jouw spiegelbeeld
jouw weerkaatsing in de bron

ik ben het niet

laat me nu maar drinken
ik moet de waarheid zeggen
de Nijl is er om te vloeien
de bron is er om te drinken
bomen zijn er weinig en om te schuilen
en als wij de schaduw niet delen en het water
dan zijn we dood, en samen dood
zo vervelend dood, zo doods en dodend dood
zo tevreden met onszelf

laat me jouw beeld verstoren in de bron
laat me drinken van hetzelfde àndere water
laat me naar jou kijken door het trillen van de lucht
en jou voor altijd nieuw bezien

Philip Demeester

 

VI: Zesde dag van samen dansen

van bron naar bron gaan wij tezamen
niemand wordt alleen gelaten
niemand vlucht haar taak
van bron naar bron gaan wij tezamen
en nooit laat ik je achter

niets is mooier dan een lijf dat dwaalt
een dansend jij en ik
en nooit te stoppen
altijd dwalend
en nooit alleen maar thuis

de nacht spreekt
de dag spreekt
de leegte is mijn thuis
en niets stelt meer gerust
dan jouw open lippen
een taal die tegenspreekt

en als de wind, huilend in de nacht
ben jij zo ver
zo volledig anders en zo hetzelfde

laat ons luisteren naar elkaar
laat ons luisteren naar de wind

Philip Demeester

 

VII: Post scriptum over het voor altijd verdertrekken

de Nijl is er voor de troost en het bezoek
om te vissen en te zwemmen
voor het water en de bomen

laat ons nooit of nooit het land opeisen
laat ons het léven beschermen en ons niet nestelen
laat ons nederig dansen en zwemmen en rijden
van oase naar oase
laat ons nooit of nooit het bezit opeisen
van land en woorden en het beter zijn
want bezit is diefstal van het leven
en het gelijk kan enkel oorlog brengen

laat pijn en moord, het oorlogsveld
aan hen die willen blijven
laat ons dwalen en dansen en zwemmen in de Nijl
en luisteren naar de wind

Philip Demeester

 

VIII: Verloren zinnen

I
en de wind waait de hitte van de zon
brandend in jouw neus
jouw huid verdrogend
tot je lijf voelt als zand
schurend, ruw, als leer

de nacht is koud
koud zoals alleen de nacht kan zijn

IV
ze zeggen hetzelfde over mijn huid
de droogte van mijn huid
de dorst en soms zelfs honger

V
je bent me beu

VI

niets is mooier dan anders zijn
niets is mooier dan jouw lijf
mijn lijf
haar lijf dat ànders is
zo anders niet te vatten

 

ik luister naar jouw stem
ik voel het tekort in jou,
en jouw overgave, jouw teveel

je voelt de honger als een wolf:
je voelt de dorst als een dolfijn:

Philip Demeester

 
 
the art of involvement / de kunst van het engagement
 
home | ©2006 Philip Demeester & Amana Dance Theatre